Achter de schermen bij een internationaal congres
The Future is Heritage is een internationaal netwerk en platform dat tot doel heeft de positie van jongvolwassenen in het Europese erfgoedveld te versterken.
Buiten stond de Piazza San Marco opnieuw onder water. Binnen in de congreszaal moesten de jongeren die actief hadden meegeholpen bij de organisatie achterin zitten. Het was tijdens de Europa Nostra Cultural Heritage Summit in Venetië, waar ik in 2023 namens The Future is Heritage verslag van deed. Dit beeld vatte in één klap samen waar het mis kan gaan in de internationale erfgoedsector: grote beloftes, maar een te klein podium voor de mensen die de toekomst van dat erfgoed zullen dragen.
The Future is Heritage stelt een vraag die mij als jonge professional direct aangaat: hoe zorgen we ervoor dat jonge mensen in het erfgoedveld niet alleen aanwezig zijn, maar ook werkelijk worden gehoord? Veel jonge professionals, tot ver in de dertig, kampen nog altijd met een gebrek aan vaste posities en erkenning voor hun bijdragen. Dit terwijl zij in veel Europese landen structureel onderbetaald worden, overwerkt zijn en de grootste impact zullen voelen van hedendaagse beslissingen over onze gedeelde erfgoed.
Dat is geen abstract probleem. Ik heb het zelf ervaren, en ik zie het om me heen. Juist daarom geloof ik in de missie van dit netwerk: gelijkwaardige intergenerationele dialoog, actieve representatie en concreet beleid.
The Future is Heritage Summit in Praag
In 2022 was ik als vrijwilliger medeverantwoordelijk voor de organisatie van twee deelsessies die door de deelnemers enthousiast werden ontvangen. Van het uitwerken van het programma tot het begeleiden van de sessies zelf: ik zorgde dat alles vlot verliep en dat sprekers en deelnemers zich welkom voelden.
De eerste deelsessie ging over Contested Heritage, gepresenteerd door Carolina Monteiro, destijds promovendus aan de Universiteit Leiden. De centrale vraag: hoe weerspiegelt het erfgoed van Afrikaanse slavernij en het koloniale verleden zich in de huidige museumpraktijk?
Deelnemers werden uitgenodigd om titels en beschrijvingen van koloniaal erfgoed te heroverwegen en te hernoemen. Monteiro: 'Het doel was om de problematiek achter de namen van schilderijen bespreekbaar te maken.' Haar oproep was helder: begin altijd met vragen stellen. Terminologie, context en eerlijkheid over wat we werkelijk zien bleken daarbij cruciaal.
De tweede sessie, Heritage & Inclusivity, werd geleid door Jean Paul Corten van de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed. Met Praag als casestudy vertegenwoordigden deelnemers uiteenlopende stakeholders: van lage en hoge inkomensgroepen tot retailers, lokale overheden en de gemeenteraad. De vraag: hoe kan erfgoed bijdragen aan een inclusieve stad? De discussies leverden een veelkleurig palet aan ideeën op over hoe erfgoed de stad van alle Praagse inwoners kan zijn.
De sessies in Praag bevestigden voor mij het beeld dat erfgoed nooit neutraal is. Het stelt altijd een vraag over macht. Wie benoemt, wie bepaalt, wie er van profiteert. Zolang jonge professionals en ondervertegenwoordigde groepen niet structureel aan die gesprekken deelnemen, blijft het antwoord onvolledig.
